Nis me emrin. Historia se ushtarët amerikanë në Luftën e Parë Botërore i quajtën „French“ sepse belgët që ua shërbenin flisnin frëngjisht është legjendë: „French fried potatoes“ ishte tashmë në një libër gatimi anglez në 1856. Miti belg i origjinës, fshatarë në luginën e lumit Meuse që skuqnin patate kur lumi ngrinte para vitit 1680, mbështetet te një dorëshkrim që askush nuk e ka nxjerrë ndonjëherë. Edhe historiani belg i ushqimit Pierre Leclercq arrin në përfundimin se të parat u skuqën në Paris.
Kaq për pyetjen se kush skuqi i pari. Ajo që bëri Belgjika ishte t’i kthente në kulturë: mijëra fritkot — frituur në flamandisht, friterie në frëngjisht — që shërbejnë patate të skuqura dy herë, shpesh në dhjamë viçi, në një kon letre me salcën sipër. Majoneza është zgjedhja e zakonshme; samurai dhe andalouse janë mënyra si porosit si vendës. Flandra e shpalli kulturën e fritkot-it trashëgimi në 2014 dhe komuniteti frëngjishtfolës e ndoqi në 2016. Edhe patatet e para të skuqura të Skocisë i shiti, në vitet 1870, një belg.
Si hahen: te një fritkot, jo në restorant, dhe në këmbë. Shto stoofvlees, gjellën flamande me mish viçi të gatuar me birrë, nëse je vërtet i uritur. Belgjika e futi kulturën e saj të birrës në listën e UNESCO-s në 2016; fritkot-i deri tani ka hyrë vetëm në listat e vetë vendit. Një vend të cilit dikur iu deshën 541 ditë për të formuar qeverinë nuk nxiton, e as radha te banaku.